मसान

#कबिता​ 
आज 
म निसब्द हुँदै 
ती हुर्हुर्ती जलिरहेका लास हेर्दैछु 
अनी आफ्ना सास थाम्दै 
एक साहास बटुल्दै छु 
हास्ने, रम्ने, जिउने 
आखिर जिउदाजरी सास 
अनी 
मृत्युपछी जल्ने
एक खोक्रो लास त रहेछ 
जिन्दगी !!!

म हेर्दै छु 
उ जल्दै छ 
कोइ रुदै छन 
कोइ कराउदै 
तर 
उ बोल्दैन 
उ सिथिल छ 
लामो निन्द्रामा पसेजस्तै 

उ केइ बोल्दैन 

सेतो -- उस्को मन नपर्ने रङ होला 
या मन पर्ने 
तर न प्रतिकार गर्दै छ 
न हर्सित हुँदै छ 
उ 
त्यो पहिरनमा 
न उस्लाई कसैको मतलब नै छ 
चाहे रोउन 
कराउन 
अब उ बोल्दैन रे
आखाहरु खोल्दैन रे 
हिजो मिठा निन्द्राका लागी 
पसिनाबिच 
दौडिने उ 
अब 
एसैगरी लम्पसार निदाउछ अरे !

अब भागदैन रे उ 
कही कतै 
खुशी खोज्न
सान्ती खोज्न 
अब उ उठ्दैन रे 
उ बस निदाउछ अरे !!!

न पैसाको तृस्ना छ उस्लाई ,
न कुनै बेदनाले उस्का आखा पोल्दैछन 
न कसैलाई जित्ने चाह 
न कसैले हराउछ भन्ने डर 
बस 
उ इस्थिर छ आज 
उ 
बोल्दैन रे अब !!!

उस्का सरिरमा बिस्तारै 
काठहरु हालियो 
हिजो सानो ठेस लाग्दा रुने उ 
आज कुनै प्रतिकार गर्दै छैन 
उस्का सरिर आगोका ज्वलाबिच जल्दैछ 
हिजो सानो सलाईको काटिले पोल्दा
चिस्यान खोज्ने उ 
आज निसब्द छ 
साएद थाकेको होला 
भागडौदबाट

प्रतिकारहरुबाट 
जिन्दगीको 
आज उ बस  चुपचाप छ 

सुन्एतामा रम्दैछ !

केहि छिन उ मजाले जल्यो 
आगोसँगइ बल्यो 
अब न उस्को सरिरनै देखिन्छ 

न उस्को उपस्थितीनै 
बस 
उ एक खरानी बन्यो 
मन्द हुँदै गएको सास 
अनी एक लास 
अब उ बस एक खरानी बन्यो !!

आसपास 
अब कोइ छैन उस्को 
बस अर्ध जलेका 
ती काठका टुक्रा 
अनी 
केइ पर जिन्दगी नियाल्दै गरेको म 
अब उ 
बस 

एक खरानी बन्यो 
अब उ 
एक खरानी बन्यो !!!

-प्रतिक "आभास"
(१५ जून, २०१५)