परिवर्तन

 .

तिमी

 #kabitaa

तिमी कालोलाई सेतो,

सेतोलाई कालो भन्छौ,

अनी ,

एक हुल पट्टी बादी 

मोतिबिन्दु भएसरी 

तिमीलाई सही भन्छन ।

"तिमी गलत" भन्नेहरुलाई ,

कानुन कानुन भन्छौ ,

"तिमी सही" भन्नेहरुलाई ,

सरकार सरकार भन्छौ ।

"कानुन कानुन" भन्नेहरुलाई तिमी,

 "मै हुम मै हुम" भन्छौ ,

अनी केइ हुल ,

गल्लल ताली पिट्दै ,

तिमीलाई कानुन भन्छन ।

तिमी देश स्वतन्त्र छ भन्छौ ,

प्रजातान्तृक छ भन्छौ ,

कोइ तिम्रा आगे बोलुन ,

तिमी तीनका जिब्रा तान्छौ ,

अनी केइ हुल ,

सलाम ठोक्दै ,

तिमीलाई प्रजातन्त्र भन्छन ।

भ्रस्टचार मान्दिन भन्छौ ,

गरीबि अन्त्य भन्छौ ,

कोइ प्रस्न गरुन अनि,

आख्तियारनै किनिदिन्छौ ,

अनी तिम्रा आडमा ,

फलिफाप भएकाहरु ,

सम्बृधी सम्बृधी भन्छन । ।

तिमी आफु बिकासका प्रतिक भन्छौ , 

चिरिएका पैताला अनि भात्किएका सडकहरु , 

गामको मायाले प्रदेसिएका माइलाई दाइहरु ,

पड्न नपाएर लाहुर पसेका कलीला भाइहरु ,

भत्किएको अर्थबेबस्था ,

टुहुरा समानता,

प्रश्न गर्छन ,

अनी केइ हुल ,

लम्किन्छन तिम्रा परिभासाका ,

बिकासबिरोधी मुखहरु थुन्न ।

म आज, 

सत्य र निस्ठाको मझेरिमा,

बडो अलमलमा छु ,

चिन्तनहरुबिच चिन्तित छु ,

अब फेरी एक हुल आउनेछन ,

अनी भन्नेछन मलाई ,

देशघाती !

बिकासबिरोधी !

प्रजातन्त्रबिरोधी । ।

तिमी कालोलाई सेतो,

सेतोलाई कालो भन्छौ,

अनी ,

एक हुल पट्टी बादी 

मोतिबिन्दु भएसरी 

तिमीलाई सही भन्छन ।

प्रतिक "आभास "

उ मलाई म आफुले आफुलाईभन्दा बडी चिन्छु भन्छे !!

#कबिता

अन्जान उ ,
मलाई ,
म आफुले आफुलाईभन्दा बडी चिन्छु भन्छे !
अदृस्य हामि,
शब्दले साटिएको आत्मिएता,
अनी ,
 दर्दले मिलेका मनहरु,
दर्दनाक एकान्तता चिर्दै ,
झन झन आत्मिय बन्दै छन !
अस्तिभन्दा हिजो,
अनी
हिजोभन्दा आज
झन झन नजिकिएका मनहरु,
आज लगाम खोज्दैछन ,
कालो बनिसकेको
मनको कुनामा उस्ले बालेका प्रकास
आज हतास मान्दैछ !!
उस्लाई कैले नदेखेका
यी नयनहरु
उ ओरिपरिबाट हराउने डरले
आक्रान्त छ !!
उस्को इस्पर्स गर्दै
मेरा द्वारबाट बग्ने पवन
आज इस्थिर छ !!
उस्लाई हेरेर मुस्काउने
जुन
आज काला बादलबिच लुक्दै छ !
डर छ ,
नाम साट्दै गर्दा
साटिएको मन ,
कतै
एक दिन ,
मेरो परिचयनै गुमाउने पो हो कि ?
सुन्छु ,
समयले चिनजान भएका
अन्जानहरु
आत्मिय बन्दै
फेरी
अन्जान बन्छन अरे !!
खै ,
उ मलाई
म आफुले आफुलाईभन्दा बडी बुझ्छु भन्छे !!

-प्रतिक "आभास "

भागवण्डा

 #कविता​

अनुसासनमै बग्ने समय,

आफैमा तर,

बेइमान हुदो रहेछ,

नहुदो हो त आज ,

भाइ ,

त अनि म बीच,

यो ठुलो प्रखाल नहुदो हो,

तर समय बेइमान हुदोरहेछ भाई,

समय बेइमान हुदो रहेछ !

याद छ भाइ,

निस्लोड जोरोले त,

सुत्न नसकेको त्यो दिन,

म रातभर तेरा पाखुरा मिच्दै,

तेरो सिरानी बनेको थिए,

तर आज यो २ आनामा अड्केको तेरो निन्द्रा,

म कसरि छिनुला भाई ?

भन न ,

म कसरि छिनुला !!

आमाले तलाई भन्दा मलाइ

बडी माया गर्नुहुन्छ भन्दै,

अनिदो बसेका ति दिनहरु,

याद छ भाइ ??

अनि तलाई फकाउन भनेर बा'ले साहु संग

ऋण गरि ल्यादिनुभएको त्यो साइकल,

त कति खुसि थिस,

याद छ भाई?

याद हुदो हो त आज

आफ्नै आमा बा तलाई बिरानो नहुदा हुन् भाइ ,

तर ठिकै छ भाइ

समय बेइमान हुदो रहेछ !

 

इस्कुलमा तलाई हेडमास्टरले,

गृहकार्य गरेनस भनेर कुट्दा ,

कामै छाडेर बा

सदरमुकामबाट इस्कुल पुगेको त्यो छ्यड,

 साएद तैले बिर्सिस होला भाई,

बिर्सेको नहुदो होस त,

कान्छाको मुहार नदेखेको बर्सौ भयो भन्दै,

आमा पिडामा छट्पटिदा,

आमा तेरो लागी बिरानो नहुदि हुन,  

तर ठिकै छ भाइ

समय बेइमान हुदो रहेछ !

याद छ भाइ,

पल्ला घरे रामेले तलाई पिट्दा,

म

सारा संसार भुलेर तेरो लागि लड्न हिडेको त्यो दिन?

याद हुन्थ्यो त भाइ,

आज

हाम्रो झगडा रोक्न

रामेको उपस्थिथि नहुदो हो !!

तर ठिकै छ भाइ

समय बेइमान हुदो रहेछ !

लैजा भाई,

त्यो १५ मुरे,

त्यो ८ आना,

त्यो २ आना,

माथ्ला घरे बारी,

अनि त्यो सल्लाघारी,

सबै तेरै भो भाइ,

तर धन्येबाद छ तलाई ,

धन्न तैले मलाइ,

आमा बा'को सेवा गर्ने त मौका दिइस !!    

ठिकै छ भाइ,

येहा समय बेइमान हुदो रहेछ !

यो लहरी लहरीमा, 

थाहा छैन भाइ ,

तैले के पाइस,

अनि मैले के गुमाए,

आज फेरि तेरो जिद्दीपनमा तैले जितिस भाइ,

बधाई छ,

तर फरक येत्ति छ,

पहिलेको तेरो जिद्दीपनमा मिठास हुन्थ्यो,

तर ऐलेको तेरो जिद्दीपनमा बस मिजास रह्यो,

बधाई छ भाई,

एउटै खुसीको घर बनाउने हाम्रो सपनामा,

तैले घर नभई ,

प्रखाल बनाइस,

भागबण्डाको प्रखाल 

बधाई छ भाइ,

बधाई !!

-प्रतिक "आभास"

मसान

#कबिता​ 
आज 
म निसब्द हुँदै 
ती हुर्हुर्ती जलिरहेका लास हेर्दैछु 
अनी आफ्ना सास थाम्दै 
एक साहास बटुल्दै छु 
हास्ने, रम्ने, जिउने 
आखिर जिउदाजरी सास 
अनी 
मृत्युपछी जल्ने
एक खोक्रो लास त रहेछ 
जिन्दगी !!!

म हेर्दै छु 
उ जल्दै छ 
कोइ रुदै छन 
कोइ कराउदै 
तर 
उ बोल्दैन 
उ सिथिल छ 
लामो निन्द्रामा पसेजस्तै 

उ केइ बोल्दैन 

सेतो -- उस्को मन नपर्ने रङ होला 
या मन पर्ने 
तर न प्रतिकार गर्दै छ 
न हर्सित हुँदै छ 
उ 
त्यो पहिरनमा 
न उस्लाई कसैको मतलब नै छ 
चाहे रोउन 
कराउन 
अब उ बोल्दैन रे
आखाहरु खोल्दैन रे 
हिजो मिठा निन्द्राका लागी 
पसिनाबिच 
दौडिने उ 
अब 
एसैगरी लम्पसार निदाउछ अरे !

अब भागदैन रे उ 
कही कतै 
खुशी खोज्न
सान्ती खोज्न 
अब उ उठ्दैन रे 
उ बस निदाउछ अरे !!!

न पैसाको तृस्ना छ उस्लाई ,
न कुनै बेदनाले उस्का आखा पोल्दैछन 
न कसैलाई जित्ने चाह 
न कसैले हराउछ भन्ने डर 
बस 
उ इस्थिर छ आज 
उ 
बोल्दैन रे अब !!!

उस्का सरिरमा बिस्तारै 
काठहरु हालियो 
हिजो सानो ठेस लाग्दा रुने उ 
आज कुनै प्रतिकार गर्दै छैन 
उस्का सरिर आगोका ज्वलाबिच जल्दैछ 
हिजो सानो सलाईको काटिले पोल्दा
चिस्यान खोज्ने उ 
आज निसब्द छ 
साएद थाकेको होला 
भागडौदबाट

प्रतिकारहरुबाट 
जिन्दगीको 
आज उ बस  चुपचाप छ 

सुन्एतामा रम्दैछ !

केहि छिन उ मजाले जल्यो 
आगोसँगइ बल्यो 
अब न उस्को सरिरनै देखिन्छ 

न उस्को उपस्थितीनै 
बस 
उ एक खरानी बन्यो 
मन्द हुँदै गएको सास 
अनी एक लास 
अब उ बस एक खरानी बन्यो !!

आसपास 
अब कोइ छैन उस्को 
बस अर्ध जलेका 
ती काठका टुक्रा 
अनी 
केइ पर जिन्दगी नियाल्दै गरेको म 
अब उ 
बस 

एक खरानी बन्यो 
अब उ 
एक खरानी बन्यो !!!

-प्रतिक "आभास"
(१५ जून, २०१५)

सपना !!

 #लघुकथा

फिस्स हावा उडाउदै उ कर्कियो, "होइन दाइ दुइ कप चिया नि दुइ घन्टा लाग्छ !" "

बन्दैछ भाई, हामी मसिन होइन क्यार," साउजिले जवाफ फर्काए !

 उस्ले सर्टको गोजिबाट अर्को एउटा सुर्य चुरोट सल्काउदै भन्यो "साला जिन्दगीमा बाकी प्रकाश भनेको अब एही सुर्यको मात्रै रह्यो!!" 

उ फिस्स झुटो हासो हास्यो !! मैले बुझे !! 

"खन्छस?" 

मैले टाउको हल्लाए !! 

"हेर दोस्त जिन्दगी एस्तै रहेछ"!! अर्को टेबलबाट ठुलो आवाज आयो "यि भुस्तिन्ग्रे क्रान्तिकारीले केहि नाथे गर्दैनन!" "होइन तिम्रा कांग्रेस नि तेस्तै हुन्, नकराउ बुडा " !! हुन त अधिकान्स नेपालका चियापसलहरु राजनितिक अखडा बनेको हामीले देखेको नि धेरै भैसकेको थियो ! हामीलाइ तेहा नौलो कही लागेन !!

 “अनि के गर्दै छस आजभोली?” मैले उ सामू एउटा प्रश्न तेर्स्याए ! सर्रर चीलगाडी उडेको एउटा ठुलो आवाज आयो !! 

“म उडन खोज्दै छू”, फेरी एक सर्को तान्दै फिस्स उडाउदै उसले भन्यो “यी हावाहरु जस्तै” ! 

“साहित्यकार भयछस त”, उड़ उड़ “म हासे!

 “ब्याचलर सकिएको नि दुई बर्स भएछ ! साला लोकसेवा दियो कोटाले रोक्छ ! पराइभेट त तलाई नि थाहा छदैछ !” सानोमा स्वदेसी भुमिमै केही गर्छु भन्ने उसका कल्पना अनि चहाना समयले कती छिट्टै बिदेसिन बाद्य बनाएछ ! “मन मनई सोचे”! समय बेईमानी हदोंरहेछ !! सन्ध्यामा सूरज पुच्हारतीरबाट बिदा माग्दै थियो ! 

“हेर साथी !आदर्सले भोको पेट नभरिने रहेछ! अब त कल्पनाका जहाज पनी फिउल सकियेका जस्तै हुन थालिसके ! देशमा निकास देखिन !” 

“दाई, दुई कप चिया”, सानो भाईले चिया ल्याएछ ! बल्येकालभरी “चाइल्ड लेबर इज अ सोसल कराइम” भनेर घोकेको मेरा अतीत त्यो भाईको नजरमा नजर मिलाउन सकेन ! लामो सुस्केरा हाल्दै एक सुरूप पारे !!

 “कहा जाने सोच्दै छस त?” मैले उस्लाई प्रश्न गरे !! 

“कहा हुनु साथी? तेई ५० ओटा तारा नजिकैबाट गन्न मन छ, हो तेई देसमा !!” 

म फिस्स हासे “ऐ अमेरिका पो!!” फेरी आकाशमा अर्को चीलगाडी हामीलाई जिस्क्याय जसरी उड़यो ! उ अमिलो मुहार बनाउदै थूक निल्यो ! उसका रुद्रघनटी हल्लिए ! 

“सपनाका जहाज अस्तबेस्त छन! उड़न साएद पखेटै चाहिने रहेछ!”, उ एकाएक टोलायो!

 “परिश्रम गर फलको आश नगर भन्ने हाम्रो हिन्दू ग्रन्थले समाजको सोचाईनि तेस्तो बनैदेको भए?” मैले मन मनै सोचे ! म संग उस्लाई दिने उत्तर थिएन ! आखिर नभनेको मात्र पो हो र !! देश छोड़न उभन्दा बडी आतुर त म थिए !! हरेक चीलगाडीको आवाजले झसंग भएको त म थिए !! आखिर अचम्मको छ हामी सारा नेपालीको मिठो सपना “देस छोडी चाडै बिदेशिन पाऊ !!”

 -प्रतिक “आभास”

शहर, म अनि सपनाहरु

यो शहर अनि म ,

जोड्ने एक बिन्दु - सपनाहरु ।

अधेरी रातको नसा

अनी निसाका उज्यालाहरु ,

सुत्न बिर्सिने यो शहर 

अनी अनिदा रातहरुमै रम्ने- मेरा सपनाहरु ।

भाग्न सिकाउदै लडाउने यो शहर 

तर नथाक्ने - मेरा सपनाहरु ।

हजारौको भिड जोड्ने यो शहर 

तर एक कोठाको  कुनामा चुपचाप  लम्पसार 

कसैले नबुजेका ,

न बुझ्न चाहेका - मेरा सपनाहरु ।

ठुला भवन यो शहर 

तर कही नअटेका - मेरा सपनाहरु ।

हासोका फोहोरा हर्सिद मुद्रा 

खुशीको ब्यापर यो शहर 

तर भित्रभित्रै दबेका - मेरा सपनाहरु ।

हुरी बतास छेक्ने यो शहर 

तर ज्वालामुखी भित्रभित्रै- मेरा सपनाहरु ।

समानताको नारा 

ठुला बात गर्ने यो शहर 

तर

कहिँ समेटिन नसकेका - मेरा सपनाहरु ।

पैसाको बिटोमा रम्ने यो शहर ,

अनी

पेसामा धितो राख्दै उमेर -  हजारौ सपनाहरु ।

बत्तिको चमकमा

सुर्य भुलेका - हजारौ सपनाहरु ।

जिउन सिकाउने यो शहर 

तर मार्ने - हजारौ सपनाहरु ।

जिउदो यो शहर 

तर मरेका -- हजारौ सपनाहरु ।

भौतिक पूर्वधारको धनी, जोडिएका बाटाहरु 

जोड्न सिकाउने यो शहर 

तर आफ्नैसङ नाता टोडिएका - हजारौ सपनाहरु ।

जिउदाहरुको मुर्दाघर यो शहर 

मुर्दाहरुको कफन यो शहर 

हर सुर्योदयसँगइ अस्थाउने - हजारौ सपनाहरु ।

कागजमा चलेको यो शहर 

बिस्वास खोज्दै - मेरा सपनाहरु ।

म बुझ्दिन यो शहर 

कि 

यो शहर मलाई बुझ्दैन 

कि

हामी बुझ्दैनौ एक अर्कालाइ। 

खुशी हुन सिकाउदै,

खुशी लुटेने यो शहर ,

तर रम्न खोजेका - मेरा सपनाहरु ।

यो शहर अनि म ,

जोड्ने एक बिन्दु - सपनाहरु । 

तर यो शहरको बुझाइबाट धेरै भिन्न धेरै टाढा।  

मेरा सपनाहरु ,

तर 

कैले त बुझ्लास नि ए शहर

तैलेपनि  

मेरा सपनाहरु  

मेरा सपनहरु । । । ।

-प्रतिक "आभास "